Psychoterapia Tańcem i Ruchem jako dziedzina zawodowa powstała około 1940 roku na terenie Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. Należy do nurtu terapii poprzez sztukę. Opiera się na kompleksowym ujęciu człowieka uważając za jednakowo ważne i wzajemnie ze sobą powiązane: myślenie, emocje i ruch/odczucia płynące z ciała. Ciało jest czymś więcej niż tylko fizyczną realnością, ponieważ „mieszkamy" w nim i poprzez nie odbieramy świat zarówno zewnętrzny jak i wewnętrzny. Można zatkać uszy, zamknąć oczy, a i tak emocje będzie czuć się w ciele. A jeśli nawet odetnie się od uczuć, to zablokowane napięcie powróci do naszej psychiki i wpłynie na całe funkcjonowanie i samopoczucie. W ciele jest zapisana nasza historia i poprzez ciało ma szansę się przeobrazić. Od wielu lat coraz więcej jest prowadzonych badań nad funkcjonowaniem mózgu człowieka. Przestały być już na szczęście aktualne teorie według, których rozwijać mielibyśmy się jedynie do ok. 24 roku życia, kiedy to nasze płaty czołowe zostają w pełni wykształcone. Badania (Glasser, 2001) dowodzą, ze u człowieka całe życie mogą wykształcać się zupełnie nowe połączenia pomiędzy neuronami.

Jak neurobiologia wiąże się z terapią tańcem i ruchem?
W naszym mózgu zapisują się wzorce reakcji i relacji. Zapisują się w mózgu, a tym samym w ciele. Wzorce te dotyczą głównie relacji z otoczeniem, a konkretniej z bliskimi osobami. Istotne zwłaszcza są relacje z okresu wczesnodzięcięcego, gdzie komunikacja możliwa była głównie na poziomie niewerbalnym. Można powiedzieć, ze w ciele zakodowują się wzorce relacji. Często dzieje się to zupełnie nieświadomie. Dziecko nie zastanawia się nad wszystkim. Poznaje, uczy się świata, obserwuje. I szuka najlepszych możliwych i dostępnych mu w danej sytuacji sposobów, by żyć w takim otoczeniu, w jakim jest. Nierzadko dzieje się tak, że znajduje się w trudnych lub bardzo trudnych emocjonalnie i fizycznie sytuacjach i wykształca różne sposoby radzenia sobie. Sposoby te dotyczą zarówno emocjonalnego reagowania jak i tego, co dzieje się w ciele danej osoby. Wzorce, postawy ciała mogą być bardzo różne: ktoś może bardzo szybko, mocno i zdecydowanie się poruszać, zajmując dużo i przestrzeni. Ktoś inny wchodzi do pokoju prawie niezauważalnie, ktoś bardzo mocno zaciska pięści, a ktoś cały czas się garbi i chowa. Nie ma jednego „schematu" objaśniającego, co oznacza dany ruch, postawa ciała. Życie jest bardziej skomplikowane. Jednak w procesie pracy terapeutycznej można rozpoznać co dany ruch znaczy dla konkretnej osoby. Można przemieniać to co obecnie jest trudne, szukać nowych, bardziej sprzyjających sposobów zachowania, bycia, myślenia. To praca podczas której doświadcza się, szuka zrozumienia, otwiera się na nowe doświadczenia, tak, by później móc praktykować to co służy danemu człowiekowi. Co jest z nim zgodne.
Ten sposób pracy, widzenia człowieka jest pomocny zarówno osobom cierpiącym z powodu różnych trudności jak i osobom zdrowym. Prowadzi bowiem do pełniejszego życia i ułatwia radzenie sobie z codziennymi stresującymi sytuacjami. Zapobiega gromadzeniu napięć, blokowaniu energii, zmęczeniu i w konsekwencji pomaga odzyskać dostęp do radości.

Z psychoterapii tańcem i ruchem najpełniej skorzystają dzieci, młodzież i dorośli, którzy zmagają się mi.in z:
Depresją, lękiem, nerwicą, zaburzeniami osobowości, zaburzeniami jedzenia, chorobami psychosomatycznymi, są w kryzysie, doświadczyły przemocy, są Dorosłymi Dziećmi Alkoholików

Osoby zdrowe, które:
• często odczuwają zmęczenie lub napięcie
• chciałyby nawiązywać bardziej satysfakcjonujące relacje w życiu
• doświadczają wewnętrznych konfliktów i stresu
• są wypalone swoją pracą i chciałyby przyjrzeć się, co je tak naprawdę interesuje